மகள்

மகள் என்றே இம்மண்ணில் பிறந்த மாணிக்கங்கள் அனைவருக்கும் இக்கவிதை அர்ப்பணம்.

உதைத்திருந்தாலும்

image:thanks google, click to go to site

நேற்று வரை
உதை உதை என்று
உதைத்திருந்தாலும்

உள்ளத்தை என் செய்வேன்

பட்டுப் போல நான் கையில் ஏந்திய என் குழந்தை
அழுவது எதற்கென்று நான் தடுமாறி கற்றக் குழந்தை

இவனுக்கு ஒரு வயதாகி விட்டதா
என்று தோன்றியது முதல் வருடம்

இவனுக்கு இத்தனை வயதாகி விட்டதா
என்று தோன்றுகிறது ஒவ்வொரு வருடமும்

பள்ளி நேரம் தவிர்த்து நான் பிரியா
என் பிரியக் குழந்தை

பள்ளி ஏற்பாடு செய்த முகாம் செல்கிறான் இன்று
பெற்றோர் இல்லாமல் தனியாக

பத்திரமாகக்  கற்றும் மகிழ்ந்தும் வா என்றேன்
என் இதயமும் உடன் சென்று உருகி நிற்கிறேன்!

இன்று மாலை எப்படிப் போகும்
இன்று இரவு எப்படி உறங்குவேன்
என்று அறியேன்

என் பிள்ளை வளர்கிறான்
என்று புரிந்தேன்!!

மூளை சொல்வதை ஏற்காத
உள்ளத்தை என் செய்வேன்!

தாய் மனதிற்கு மருந்து

ஓடி விளையாடும் குழந்தை 
சுகம் இல்லாமல் 
சுருண்டால்...
உணவு மறுத்து 
வாடினால்...
வாடும் தாய் மனதிற்கு 
வேறு மருந்தில்லை
குழந்தை நலமாகி 
விளையாடுவதே அன்றி!

தாய்மையின் குழப்பம்

அம்மா என் கூட விளையாடு

அம்மா இது வேணும், அம்மா அது வேணும்

அம்மா இங்க வா, அம்மா அங்க போகலாம்

அம்மா டிவி பார்க்கவா, அம்மா சிஸ்டம்ல  விளையாடவா
அம்மா போரடிக்குது, யார் என் கூட விளாடுவா

இப்படி நீளும் அம்மாவை அழைக்கும் பட்டியல் 

சாப்பிட அழைக்கும்பொழுது, அம்மா பசிக்கலை

ஊட்ட முயன்றாலும் வாயைத் திறப்பதில்லை

பின்னர் சமைக்கும் பொழுது அம்மா சாக்லட் சாப்பிடவா

அரை மணி நேரம் படுக்கலாம் என்று நினைத்தால் 

அப்பொழுது வந்து அம்மா பசிக்குது..

எனக்கு டயர்டா இருக்கு, இப்போ ஒன்னும் இல்லை 

சொல்லிவிட்டு அடுத்த நிமிடம் எழுந்து சென்று 

முணுமுணுத்தாலும் ஊட்டும் இயல்பு தாய்மைக்கே உரியது

ஒவ்வொரு நிமிடம் கேட்கும் அம்மா

கொஞ்ச நேரம் நிம்மதியா வேலை செய்ய விடு

கூப்பிடக் கூடாது என்று கத்தி விட்டு வேலை தொடர்வது 

கத்தி விட்டேனே என்று வருந்துவது, இதுவும் இயல்பாகிப் போனது

விடுமுறை முடிந்து பள்ளி துவங்கப் போகிறது அடுத்த வாரம்

என் செல்லமே என் தங்கமே உன்ன ரொம்ப மிஸ் பண்ணுவேனே

நீ இல்லாம எனக்கு போரடிக்குமே என்று சொல்லி

மனதில் பள்ளி அனுப்பாமல் இன்னும் இரண்டு வருடம் 

என் கூடவே இருந்தால் நல்லதே என்ற எண்ணம்

இதைக் கட்டியவரிடம் சொன்னால் 

அன்று அப்படி சொன்னே, இன்று இப்படி சொல்றே

உனக்கு வேறு வேலை இல்லை என்று அங்கலாய்ப்பார் 

இல்லை என்றால் சுவற்றிடம் பேசுகிறோமோ என்று எண்ண வைப்பார்

சரி, விடுங்கள் இதெல்லாம் அவர்களுக்குப் புரிய போவதில்லை

ஏன் என்றால் இது தாய்மைக்கே உரிய அன்பான குழப்பம்!

தாய்

மயில் இறகும் இலவம் பஞ்சும் மென்மை என்று நினைத்திருந்தேன் 

உன் பட்டுக் கன்னம் தொடும் வரை

விண் மீன்களின் கண் சிமிட்டலும்  நிலவின் ஒளியும் பிரகாசம் என்று நினைத்திருந்தேன்

உன் கண் ஒளிர்வதைக் காணும் வரை

வைகறை ஒளியும் மலரும் அரும்பும் அழகு என்று நினைத்திருந்தேன்

உன் புன்னகை பார்க்கும் வரை 

மல்லிகையும் பிச்சியும் நல்ல மணம் என்று நினைத்திருந்தேன் 

உன் தலை உச்சி நுகரும் வரை 

அக்கறை கவனம் அன்பு மிகுந்த பராமரிப்பு நான் பெறுவதற்கே என்று நினைத்திருந்தேன் 

உன்னைக் கருவில் தரிக்கும் வரை

படிப்பும் பட்டமும் பதவியும் பெருமிதம் என்று நினைத்திருந்தேன்

உன்னைக் கரங்களில் ஏந்தும் வரை 

வாழ்வில் ஏது ஏதோ பூரிப்பு என்று நினைத்திருந்தேன்

உன் தாய் என்று ஆகும் வரை! 

இனிமையினும் இனிமை

பலதிங்கள் காணாத என்னுயிர் தோழி வருகிறாள்
அளவளாவ வாசல் செல்லவில்லை நான்!
கன்னல் சாறும் வெல்லப் பாகும் வேண்டுமா என்றாள்
மனையில் நுழைவதற்கு முன்பே, வேண்டாம் என்றேன் !
தித்திக்கும் தேனும் முக்கனியும் வேண்டுமா என்றாள்
மறுத்தே உரைத்தேன் ஒரே சொல்!
ஏதேனும் எடுத்துக்கொள், எல்லாம் மறுத்தால் எப்படி என்றாள் !
"எதுவும் மறுக்கவில்லை, அனைத்தும் வெகுத்தம்  உண்கிறேன்" என்றேன்
அனைத்தும் உண்கிறாயா?, என்றே உள்ளே வந்தனள்
"மெய்யுரைத்தாய்! தொந்திரவு செய்யவில்லை!" என்றே சென்றாள் !
கண்ணே! உன்னை நெஞ்சோடு அணைத்து உச்சிமுகர்ந்து
கண்மூடி அமர்ந்திருந்த என் இன்பநிலை கண்ட என் தோழி!

குழந்தையை அணைத்து பூரித்திருந்த தாய் தோழியைக் காண மான்போல் துள்ளி ஓடவில்லை, இனிப்பாய் எல்லாம் உண்கிறேன் என்கிறாள். அவ்வளவு இனிமையாது தாய்மையின் பூரிப்பு, நிறைவானது குழந்தை தரும் மகிழ்ச்சி!.

புது சொல்:
வெகுத்தம் - நிறைவாய், மிகுதி